Lieve teletubbies

Donderdag hebben we voor het eerst ons progamma gedraaid met Mustafa, Erik en Buba. Was erg leuk maar soms wisten we niet zo goed wat we moesten doen. Doordat we deze week de kinderen voor het eerst zien komen we er nu ook pas achter wat hun niveau ongeveer is en dat moeten we wel weten willen we erachter komen wat voor activiteiten er bij deze kinderen passen.

’s Middags werden we uitgenodigd door Sally, Hawa en Sekoe om met hun mee te eten. Zij eten namelijk nooit met ons mee en ze eten ook niet aan tafel maar op de grond. Toen we erbij kwamen zitten stond de schaal al klaar. Het was the usual. Rijst met een saus die er uitziet als een koeienflater maar goed what doesn’t kill you makes you stronger! Proberen dus. Ik was de enigste die het lekker vond. Sophie vond het smaken naar kinderboederij, Joyce durfde niet meer verder te eten na de eerste hap en Yara heeft heel bikkel 4 of 5 hapjes geprobeerd. Uiteindelijk ben ik er ook niet ziek van geworden dus de volgende keer eet ik gezellig mee op de grond.

Vrijdag zijn we bij de projecten van andere GFA-deelnemers geweest. We zijn begonnen op de dovenschool. Het viel gelijk op dat het hier een stuk rustiger was als bij ons op school. Vorig jaar heb ik op stage een meisje begeleid wat neurologisch doof was dus ik vond het sowieso wel interessant om hier te kijken, ik had alleen niet verwacht dat ik het zo leuk zou vinden! Ik heb vorig jaar gekeken of ik hier niet verder mee kon na deze opleiding maar uiteindelijk heb ik er toch niks mee gedaan. Na ons bezoek aan de dovenschool ben ik toch weer gaan twijfelen! Vervolgens zijn we op een school geweest van de jongens (autotechniek dus veel kan ik er niet over vertellen). Ondanks dat ik niks van auto’s weet was het wel leuk om dit ook te zien en als laatste zijn we naar het ziekenhuis geweest. Dit was heel uuuh ja… apart! Ik kan me niet voorstellen dat mensen daar na toe gaan om beter te worden. Eerder andersom, bah bah bah bah. In de bevallingsruimte hing een briefje waar je ook niet echt vrolijk van werd maar wat er precies op stond weet ik niet meer (ik heb er volgens mij wel een foto van geknipt dus die komt nog) maar het kwam er op neer dat een bevalling net zo veel pijn deed als wanneer je gelijktijdig X-aantal botten breekt. Dat wil je natuurlijk net weten als je aan het bevallen bent!

Nadat we de projecten hebben bezocht zijn we Nel en Monique gaan ophalen op het vliegveld. Toen we bij uitgang aan het wachten waren zag ik een bekend gezicht. Na even goed gekeken te hebben bleek het een leraar te zijn van het Dendron, hoezo kleine wereld! Snel erna zagen we Nel en Monique! Super raar maar wel leuk om ze hier te zien, en natuurlijk hadden we behoorlijk veel om over bij te praten, de bus was één groot kippenhok toen we wegreden. In het weekend zijn we weer gaan stappen en zaterdagmiddag viel het dus ook heel veel mensen zwaar toen we in de container moesten werken. We hebben van 11 tot 2 flink doorgepeesd en ik kan je vertellen dat het hééééél heet was. Wederom bleek wel weer wat het sterkste geslacht was! De bosslady’s!

Maandag zijn we weer begonnen met stage en we hadden die dag weer de 2 meiden, Hawa en Mariama.. Het ging eigenlijk heel goed alleen we merkte wel dat het fijn zou zijn als we meer kinderen er bij zouden komen. We hebben uiteindelijk afgesproken dat Monique en Sophie de volgende dag opzoek zouden gaan naar meer kinderen en dat Yara en ik gewoon verder zouden gaan met ons progamma. Sophie en Monique waren dinsdag heel enthousiast toen ze thuiskwamen dus ik ben heel benieuwd (ik zal hier meer over vertellen als ik ze zelf heb ontmoet).

We zijn vanmiddag nog naar Second Home geweest. Dit is een school voor kinderen met een beperking. Samen met de dames en met Monique zijn we die kant op gereden. Nel was in Senegal dus die was er niet bij. Het was heel interessant/leuk om te zien! Zo’n lieve kinderen en super enthousiast. Het viel alleen op dat de leraren niet zo goed wisten wat ze precies moesten doen met de kinderen. Dit gaven de Nederlandse stagiaires van Second Home zelf ook aan. We hebben soms twijfels gehad of onze manier wel effectief genoeg was en of we niet moesten afwegen of we ze beter naar bijv. Second Home moesten sturen maar nu denken we toch dat onze aanpak minstens zo effectief is ondanks onze opstart problemen.

Trouwens Thomas is al een paar dagen heel ziek geweest en nu blijkt dus dat hij Malaria heeft. Echt balen! Waarschijnlijk heeft hij het in Mauretanië of Senegal opgelopen want in Tanji zitten nu nog niet zoveel muggen. Even afwachten hoe het verder gaat maar ik denk dat het wel goed gaat komen. Het gaat langzaam steeds wat beter gelukkig.

Nadat we bij Second Home zijn geweest zijn we nog op een techniekschool geweest van de jongens en dat was ook leuk om even gezien te hebben. We zijn niet lang gebleven want we hadden grootse plannen om richting Serekunda Market te gaan. Wat een ervaring haha! Ik wordt steeds iets beter in het afdingen maar ik weet zeker dat dit nooit mijn sterkste kant gaat worden, Yara hierin tegen! Mijn god wat kan zij goed afdingen, ze doet alsof ze nooit wat anders heeft gedaan. Echt grappig om te zien normaal is het zo’n lief meisje ,alhoewel ze heeft al bijna 2 huisdieren van ons compound doodgereden sinds we hier zijn! (haha grapje Yara) maar als ze aan het afdingen is slaat ze helemaal om, boze blik en noem maar op! Na al die verhitte discussies begon onze maag een beetje te rammelen dus besloten we om wat bananen te kopen. Deze waren in een mum van tijd op en daar stonden we dan met de bananenschil in onze hand midden op een bloedhete markt. Het is hier heel normaal als je je rotzooi gewoon op straat gooit. Inmiddels valt het ons al haast niet meer op maar overal ligt zooi, bij ons op het compound buiten de muren verbranden ze onze vuilniszakken maar ook niet heel goed want we ‘herkennen’ geregeld iets, overal langs de weg ligt plastic, plastic en nog een plastic. Vuilniswagens kennen ze hier duidelijk niet (laat staan die lullige groene emmertjes voor het huis-tuin-keukenafval)! maar goed, daar stonden we dan. Het voelt toch nog niet goed om je rotzooi op straat te gooien. Wij gingen dus heel heldhaftig opzoek naar een prullenbak en naar tien meter gelopen te hebben dachten we er één gevonden te hebben. Heel rustig gooien we allemaal onze bananenschil erin en in 1 keer hoor ik Sophie:
Uuuuh jongens, volgens mij was dat niet de bedoeling!! Wat wij voor een prullenbak aanzagen bleek dus de voorraadbak te zijn van een vrouw die sierraden verkocht. Er zaten allemaal kralen enz. in de emmer. Oeps… Gelukkig kon ze erom lachen!

Iets verderop kwamen we uit bij één ‘kraampje’ met allemaal half dode kippen in hokjes bah. Hebben we een keer afwisseling op de smerige vislucht krijgen we er een smerige kippenlucht voor terug! We hebben even staan kijken want Monique wou hier graag een zeef kopen en in die tijd kwam er iemand een kip kopen. Nou wat een ervaring. Eerst slaan ze tegen dat hok aan om de kippen in de hoek te krijgen ofzo. Dan wordt er hardhandig zo’n kip uitgerukt. Deze wordt dan in een plastic zak gedaan met de poten er nog uit en dan bijt ze een gat in de zak zodat de kop van de kip er uit kan. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is maar zou niet weten hoe ik het anders moet uitleggen echt heel apart. Ik heb ook nog 2 paar slippers gekocht want de 2 paar die ik mee had zijn inmiddels al gesneuveld en ik heb abibis en hawalaias slippers gekocht, net echt!
Aankomend weekend gaan we naar Senegal en dan hebben we ook nog een week vakantie lekkerrr!!

tot snel!
doeidoei.
x